- Bu kadar mı?
- Kaset var, boşuna ceza yemedi mahkemede! Bir arkadaşı açıyor “Amma geçirdi sana Tanburacı, salladı” diyor herhalde ki, bu da sarılıyor telefona hemen. Bakın ‘Adanalıyım’ diye geçinen bir tip ama gizli telefondan arıyor, “Bıyığını s.kerim, ananı s.kerim” diyerek ana avrat girişiyor. “Anlamadım” diyorum, bir daha söylüyor, arkadaşlarım duyuyor. İki gün de bekledim. Çünkü ‘Osman Abi’ diyen, evime gelip masama oturmuş, yemek yemiş bir adam. Ben ondan altı-yedi yaş da büyüğüm.

- Küfürlü bir kavganın tarafı olmak hoş olmasa gerek…
- Hiç hoş değil hem de. Küfrü eden için de, yiyen için de! Ama Türk insanının dilinden ne yazık ki küfür eksik olmuyor. Hanımefendisinden tutun, beş yaşındaki çocuğa, en ucuzundan en şeddelisine kadar küfür ediyor herkes…

- Sizi mahkemelere taşıyan şey, işin içine o meşhur bıyığınızın girmesi mi, size hakaret edilmesi miydi peki?
- Ne yazık ki medyada ‘bıyık küfrü’ olarak geçti olay. Bıyığıma küfredilse siler geçerdim, çünkü bıyığımı keserim, küfürle beraber gider. Ama anama küfredildi, eşime, bacıma edildi. Terim yeri geliyor “Başarılar Türk analarına hediyem olsun” diyor, millet coşuyor. Anaya bu kadar saygı gösterilen bir toplumda, Terim benim anama küfredemez. Edemedi zaten! Üç aylık hapis cezası, 90 günlük para cezasına çevrildi. Onun sosyal konumu, gelirleri hesap edilerek 1800 TL ödemesine karar verildi. Dolayısıyla cebinde parası olan herkese küfür edebilecek hale gelecek.

- Ne yani hapse girsin mi isterdiniz?
- Hayır Fatih’in hapse girmesini değil, gönlümdeki yerini korumasını isterdim.

- Nasıl yani?
- Gönlümde sevgili bir yeri vardı Terim’in. 2000 senesine kadar güzel bir adamdı futbol açısından, antrenörlük açısından, Türkiye’de yakaladığı hit durum açısından… Yoksa cemazüyelevvelini de biliyoruz; onun hakemlere kafa atıp tükürdüğünü, karakollardan toplandığı günleri…

- ’2000 yılına kadar güzeldi’ dediniz, sonra ne oldu?
- Özveriyle çalışan, başarı için koşan, futbolcularıyla bütünleşen bir hocaydı. Ne zaman ki 2000 yılında ‘ben oldum’ dedi, İtalya’dan Galatasaraylı yöneticilere uzanıp “gözünüzden gözlüğünüzü alırım” dedi, “450 milletvekili var ama bir tane Fatih Terim var” dedi, işte o zaman Fiorantina’dan, Milan’dan uzaklaştırıldı. Sonra da büyük bir boşluğa düştü, gitti Bodrum’a kapandı.

- Sonuç sizi tatmin etti mi şimdi?
- Hüküm giymesi mutlu etti tabii ki çünkü hiç kimse, hiç kimseye amacını aşan hareketlerde bulunamaz. Türkiye’de ne var biliyor musun Şirin; suçun cezasını insanlar kendi kesmek istiyor. Terim’in mahkemeye verdiği ifadelerinde de aynı şey var, “Beni çok eleştiriyordu, amacını aşan eleştiriler yaptığı için dayanamadım küfrettim” diyor. Yani, kararı o veriyor. Dozu aşmışım! Eğer bir eleştirmenin, bir gazetecinin sözlerinde, yazılarında amacını aşan bir hakaret varsa, bunun hukuk yolları var. Ben nasıl Terim’i mahkemeye verdiysem, o da beni mahkemeye verebilirdi. Ama hayır; Fatih Terim bu yolu asla denemez; ana, avrat, din iman küfrederek kendi mevcudiyetinin ne kadar değerli olduğunu ispata çalışır.

- Terim verilen hüküm gereği beş yıl küfür etmeyecek! Sizce uyar mı yasağa?
- Evet beş sene gözetim altında. Eder de biri daha benim gibi çıkar mahkemeye verirse, bir kere daha suçu sabit görülürse, benden af olan o cezayla birlikte hapis yatacak bu sefer. Umarım bu önleme gerek kalmadan yaşadıklarından ders alır! Umarım medeni dünyaya sadece İtalyanca öğrenmekle değil, konuşmalarındaki nezaketle de katılır.

- Kimse barıştırmaya çalışmadı mı sizi?
- İki kişi oldu. Biri Terim’in de iyi arkadaşı olan, dostum Yavuz, diğeri de Adnan Polat’tı. İkisine de teşekkür ettim, o kadar.

- Spor yorumculuğu şova dönüşmüş durumda, reyting için her yol mübah!
- Çünkü sokaktaki insan tavrını gösterdiğin an daha çok reyting alıyorsun!

- Yani kahvedeki adamdan farkınız yok?
- Yok tabii. Ben o farkı yaratmak için başka türlü konuşuyorum. Türkçem, ağdalıdır, Osmanlıca da vardır, Farsça da, yabancı kelimeler de vardır içinde. Mesajım vardır… Ötekiler çok kolay. ‘Ya kardeşim çıkar bak, ciğerini söktü, bas kırmızıyı şimdi, hop, orada deve kesmiş gibi kan akıyor…’ Bunlar herkesin yapabileceği şeyler.

- Ahmet Çakar spor yorumcularının Türk sporuna zarar verdiğini’ söyledi. Bu tespite sizin yorumunuz ne?
- Ahmet şayet hatasının farkına varmışsa Türk futbolu kurtulur!

- Türk futboluna zarar veren tek kişi Çakar mı? – Evet! Ben Ahmet’e ve Erman’a (Toroğlu) asla hakem hakkında yorum yaptırmam. İstedikleri yorumu yapsınlar, ağzı laf yapan seyredilir tabii ki ama hakemlik ehliyeti olana dünyanın hiçbir yerinde hakem yorumu yaptırılmaz.

- Geçen yıl da “Türk spor basını terbiyesizdir” demişti Çakar.
- Kişi kendini bilmek gibi irfan olmaz. Ne diyeyim Şirin? Çakar’ı çok severim, hem bir tıp adamıdır, hem çok saygın bir hakemdi. Bütün bu saygınlıklarını yorumculukla törpülüyor.

- Madem bu küfürle birlikte bıyığınız meşhur oldu, sorayım: Hiç bıyıksız oldunuz mu?
- Anamdan doğduğum gün bıyıksızdım tabii ki! Babaannemi çok severdim ben. Ben büyüyünce “Ne olur bıyık bırak, dedene çok benziyorsun” dedi. 23 yaşında bıyık bıraktım ben de.

- Hep böyle miydi bıyığınız?
- Son 15 senedir bu şekilde.

- Niye bu kadar iddialı peki, imaj için mi?
- İddialı değil aslında, çok da uysaldır. (kahkahalar) Valla kim ne derse desin, dedemin ruhunu yaşatıyorum.

- Zor olmuyor mu bu tür bir bıyık; yemek yerken, öpüşürken falan?
- Hiç olmuyor! Bir kere çok usturuplu yemek tarzım vardır, asla bulaştırmam bıyığıma. Bugüne kadar hiçbir şey bulaşmadı. Öpüşmeyi de ona sorun (Genç eşi Jülide’yi gösteriyor. O da ‘olmuyor’ diye kısa bir cevap veriyor) Hiç rahatsızlığım yok bıyığımdan. Bir tek bazen üzerine yattığım vakit, kırılıyor. Onu da iyice suda tutuyoruz, yıkıyoruz, iki krep çektin mi düzeliyor. (kahkahalar atıyor)

- Yorumcu hikâyeniz nasıl başlıyor?
- Futbol yorumcusu olmak o kadar zor bir şey değil. Bugün top oyna, yarın bırak yorumcu ol! Bir abin, dayın varsa da olursun. Bunları söylerken bu işi hakkıyla yapanlara da haksızlık etmek istemiyorum. Ama sermayeniz yani bilgi birikiminiz yoksa, hak etmeyen insana verilmişse kalem, küfrü yersiniz.

- Siz de eski bir futbolcusunuz değil mi?
- Ben Galatasaray liseliyim. Gözümüzü açtık spora başladık. Galatasaray’ın okulunda oynadıktan sonra İstanbulspor’da ve Yeşildirek’te oynadım. İyi bir futbolcuydum ama biraz da hayatın güzelliklerini yaşamak isteyen bir delikanlıydım…

- Kadınlarla fazla haşır neşirdiniz yani!
- Evet… İktidar ve seks gücü genlerden geçiyor demek ki! Dedem de çok haşarı bir adammış. Çok kuma getirmiş zamanında ama babaannem ne zaman radyoda Tamburacı’nın sazından alınmış bir şarkı duysa dualar okuyor! “Yahu babaanne, on tane kuma getirmiş, hâlâ okuyorsun, üflüyorsun” diyorum; “Ah evladım ah bilmezsin, onun bir elleri vardı, hah bu kadar, sazı kapatırdı, ona bir kadın yetmezdi” derdi. Yani sindirmiş içine kadın! Bana gelince… 27 yaşında futbol bırakılmaz elbette ama baktım olmuyor, bıraktım. Babam gazeteciydi, lisanım da var, Hürriyet gazetesine girdim.

- Yazar olarak başlamadınız herhalde?
- Ortaokul yıllarından beri yaz tatillerinde gidip her işi yaptım. Kısa süre sonra ‘senin kalemin iyi’ dediler, spor yazarı oldum. Bir hayli de başarılı oldum, tevazuya hiç yer yok!

- Futbol geçmişi olmayan iyi yorumcu olamaz mı?
- Popüler olmak, halkın taleplerini doğuruyor elbette ama onlar bu işi hak ediyor mu, etmiyor mu tartışılır. İyi yapanlara sözüm yok ama sözüm olacak bir yığın da insan var. Türkçe’den, ifadeden aciz yorum yapıyorlar.

- En iyi yorumcu kim şu anda size göre?
- Rıdvan ve Sergen çok iyidir ama belagatları yetersiz. Düşündüğünü diline vuramazsan, düşündüğünü kaleme alamazsan neyleyim ben öyle yorumculuğu!

- Başka iyi yorumcu yok mu?
- Futbolu bilmemesine rağmen Hıncal Uluç! Yani topa tekme vurmamış ki Hıncal, soyunma odasına girmemiş ki, hakemden kırmızı kart görmemiş ki, işin inceliklerine nereden vakıf olacak? Ama buna rağmen, Hıncal’ın her futbol yorumunu okurum, futbol programını izlerim çünkü zevk alırım.

- Yeni Şafak’ta futbol yazmak?
- Cumhuriyet’te yazmak nasılsa aynı, hiç farketmiyor. Benim yönüm top, çizgi sadece.

- Terim’den neden bu kadar çekiniliyor?
- Adamın karizması var.

- Bu mudur yani?
- Evet karizması var ama her kuşun eti de yenmez!

- Karizmasıyla eziyor mu yani?
- Ezmeye çalışıyor diyelim. Başarılı kullansa gerçekten bir karizması var ama kötü kullanıyor. Niye? Çünkü kültür birikimi yok! Bunu söylerken, lise diplomasını, üniversite diplomasını kastetmiyorum. Bir yaşam tarzının getirdiği kültür birikimi vardır insanlarda…

- Haksızlık etmeyin, çok geliştirmedi mi kendisini?
- Eksik olmasın, Fulya Terim’in bu konuda ayrı bir yeri vardır gönüllerde. Her başarılı erkeğin arkasında bir kadın vardır ama Fatih bunları iyi kullanamadı. Şimdi bakın; işler iyi giderken Terim İmparator, işler kötü gittiği vakit ananı avradını! Kültür ve bilgi birikimi olsa o zor şartlardan sıyrılmasını zekâ fonksiyonlarıyla yapabilir. Kendini akıllı zanneden gafil!

- Terim mi eleştiriye en tahammülsüz hoca?
- Öyle! Atraksiyonu bol ve gözünün ucu kamerada. Kaybederse kimse önüne geçemiyor. Kapağı açılmış baraj gibi oluyor, sular seller gibi insanın üstüne gidiyor.

- Siz hiç küfretmez misiniz?
- Yeri geldiğinde ederiz. Ama küfür var küfürcük var, güzel var güzelcik var. Canın yandığı vakit reaksiyon vermek başka! Feryat edersin, ağzından kötü laf çıkabilir ama hayatta birini hedef seçip ana avrat küfür etmedim.

- Pişmanlık var mı?
- Yok! İki gün bekledim, belki gelir der ki ‘Osman abi, çok kızgındım, kendimi tutamadım, uzat yanağını öpeyim’ falan. Demediği gibi, iki gün sonra Lig TV’nin mikrofonlarına, “Az bile söyledim” dedi. Mahkeme bitti, gazetecilere yine, “Az bile söyledim” dedi.

- Federasyon ve spor camiasından tepki, yorum?
- Bakın, Türkiye’nin acı gerçeğidir bu; Türkiye’de seçilmiş bir lider, başarıya susamış toplumu peşine takar götürürse ondan iyisi yoktur, artık kimse onun kalitesine bakmaz. Şimdi bekliyorum Federasyon Başkanı ne yapacak Terim için? Beş sene gözetim ve denetim altında olan ve üç ay hüküm yemiş bir hoca gençlere nasıl örnek olacak?

- Kınamalarını mı bekliyorsunuz?
- En azından bir özür dilemelerini bekliyorum, Terim hakkında iki laf etmelerini bekliyorum.

- İnanıyor musunuz bunu yapacaklarına?
- İnanmak istiyorum. Ama Mahmut Özgener her şeye kulağını tıkayıp, ağzını büzdüğü gibi bu kez de aynı şeyi yapacaktır. O taltiflerle uğraşır, cezalandırmayla uğraşmaz. Ama hayatta cezayla ödül beraber gider. Medya bölümüne gelince… Tüm değerli meslektaşlarım Terim’den korkuyorlar. Bir bölümü de haklı..

- Neden haklı?
- Haklı, çünkü öbür türlü haber yapamayacak, kulüpten içeri giremeyecek.

* Hiçbir şeyi beğenmiyor muydunuz?
Evet. Onun için de evden çıkamayan geri zekalının biriydim yani!

* Sonra ‘Zabıta İrfan’ karakteri çıktı ve bir anda oyunculuğa ısındınız mı?
Valla o işe de girdim; her hafta her hafta sıkılıyordum. Şimdiki gibi 100 dakika da değil üstelik 45 dakika. Ama yine de ‘Ben bu işi nasıl yapacağım?’ diyordum.

İLİŞKİDE OYUNLARI SEVMEM
* Genelde doğaçlama mı yapıyorsunuz?
‘Avrupa Yakası’nda mı? Hayır hiç. Doğaçlama başka bir yol çizmek demek. Yeni bir kanal oluşturabilmek ve o kanalın içerisinde de bir mantık oluşturabilmek… En güzel doğaçlama budur. Dizi 100 dakika olunca metni devam ettirmen gerekiyor. Öbür türlü bütünlük sağlayamazsın…

* Bu kadar popüler olmayı bekliyor muydunuz?
Her oyuncu performansının geniş bir kitleye hitap etmesini bekler. Memnunum ama her hafta onu yüksek tutmak zorlayıcı oluyor. Ben kendi dünyamda hareket eden birisiyim. Yaptığım şey çok popüler olursa seviniyorum. ‘Avrupa Yakası’ çok popüler bir iş ama ben o kadar popüler değilim.

* Kariyerinizi planlar mısınız?
Hayatımı planlamam. Bir kere yaşlandığımı düşünüyorum artık. (36 yaşında…) Çok gençken de kendimi yaşlı hissederdim. Şimdi 90 yaşında falan hissediyorum. Onun için çocuk istemem. Çünkü o bir hayat biçimi ve ben o hayat biçiminin içerisine girmek istemiyorum. ‘Baba’ olmak istemiyorum! Hayatla ilgili yeniliklere açık olmak istiyorum.

HERKESİN BİR ARIZASI ÇIKTI
* Orta yaşa gelen insanların vermesi gereken bir kararı verdiniz yani…
Evet. Ben onu çok güzel atlattım. Arkadaş çevremle hep aynı yaşlarda olduğumuz için aşağı yukarı aynı dönemde bunalıma girdik. Bunalım şuydu: Herkesin bir arızası çıkmaya başladı. Hastalıklar çıktı, ufak tefek şeyler de olsa, bizi ürküttü. Herkes tırstı. Yani bu hayat biçimiyle artık devam edemeyiz gibi bir şey oldu. Yeni bir hayat biçimine geçmemiz lazım. Karar veriyor muyuz, vermiyor muyuz? Birkaç arkadaşım öyle gitti.

* Nereye gitti?
Evlenip çoluk çocuğa karıştı! Daha klasik bir hayat hikayesinin içine girdiler. Ben şunu düşünüyorum: 30′la 40 arasında karar verme evresi var. Bu senin hayatının kararı. Ben bağımsızlığı seçtim. Ondan dolayı da daha şanslı görüyorum kendimi.

* Ne mutlu ediyor sizi?
Özgür olmak!

* Bir ilişkiniz yok mu şu anda?
Yok…

* İlişki insanı değil misiniz?
Uzun ilişkilerim oldu… Bu konuda uzman değilim ama ilişki dediğin de biter yani!

* İlişkiler konusunda iyi olduğunuzu söyleyebilir misiniz?
İnsan ilişkilerinde oyunları doğru bulmam. Ve Türkiye’de biz çok oyun yapıyoruz. Çok oyuncuyuz. Halbuki işi uzatmaktan başka bir şey değil bu. İlişkinin en basiti hep beraber içki içebilmek… En basiti bu!

İÇKİYLE RAHATLIYORUM
* Hayatınız nasıl geçiyor, çalışmadığınız zaman neler yapıyorsunuz?
Arkadaşlarımla olmayı çok seviyorum. Play station oynuyoruz, muhabbet ediyoruz.

* Mesela ne konuşuyorsunuz?
Oyun… İnsanların birbirlerine yaptıkları oyunlar! Herkes başına geleni anlatıyor ve gerçekten komiğime gidiyor böyle şeyler.

* İş konuşmuyor musunuz?
Yok. Zaten iş atmosferiyle yeteri kadar ilgileniyorum bir de orada iş geyiği çevirmek istemiyorum. O yoruyor beni.

* Gece yaşamayı seviyorsunuz değil mi?
Evet…

* Hayal Kahvesi’ne çok gidiyorsunuz…
Sosyalliğim orası. Sütunun dibinde duruyorum elimde de bir bira, o geçiyor öbürü geçiyor… İşim beni geriyor. Sırtımda iki el varmış gibi oluyor. İçkiyle rahatlıyorum.

* Bu kadar yoruluyor musunuz?
İki-üç gün öncesinden rolün havasına giriyorum. Alkolü bırakıyorum. Vücudumu güçlendirmeye çalışıyorum. Rehaveti kaldırmaya çalışıyorum. ‘Acaba insanlar eğlenecek mi?’ diye düşünüyorum…

* Tiplemeleriniz için hiç ‘üzerime yapıştı’ diye düşünmüyor musunuz?
O konuya çok gerçekçi bakıyorum ben. Dönem dönem projeler hazırlıyorum. Her projenin kendi atmosferi vardır. Onun atmosferine girmeden yapılmaz o iş. ‘Burhan Altıntop’ benim için bir atmosfer. ‘Bu yıl devam etsin mi?’ dediklerinde ben ‘Acaba Burhan Altıntop’un ruh dünyası devam edecek mi?’ diye kendime sorarım. Burhan Altıntop’un atmosferini kaybettiğim an bir saniye bile oynayamıyorum.

* Takıldığınız oluyor mu setteyken?
Çok oluyor. Onun için de atmosferi çok önemsiyorum.

* 2004′ten beri o atmosferin içindesiniz…
Evet biliyorum… Ve hâlâ atmosferi diri tutmak o kadar zor geliyor ki!

* Bunu başarıyor musunuz peki?
Öyle olmasa yapmam zaten. Seneye de devam edebilirim aslında. Ama artık başka yollara sapmak istiyorum. Bir sene daha olursa artık tekrara girebilir ve bu beni mutsuz edebilir. O yüzden artık ben son sezon olarak görüyorum bunu.

* Yazarlığınızı öne çıkaracak bir proje düşünüyor musunuz?
Film yapmak istiyorum…

* Yapabilirsiniz şu anda…
Evet… Her türlü imkanım da var artık. Yapımcılar da çalışmak istiyorlar. Sadece ‘Avrupa Yakası’nın atmosferi bittikten sonra geçmek istiyorum o işe.

* Oyunculuğun size uygun olduğunu düşünüyor musunuz?
Düşünüyorum çünkü oynamak istediğim roller var. Kendini önemli sanan insanları çok severim. ‘Zabıta İrfan’, ‘Burhan Altıntop’ gibi hava atmasını seven, olmamış şeyleri olmuş gibi gösteren tipler… Öyle roller geldiği için oyunculuğu sevdim. İstemediğim bir işi yapmıyorum zaten. Oyunculuk benim için mutlu olmak demek. Mutlu olmak için yapıyorum bunu..

* Mizahın eleştirel yanı ve mizahçılar hakkında ne düşünüyorsunuz?
Mizah yapan insanı, çok korkutan bir ülke burası… Çok korkuttular. Oysa mizahçı hiç korku yaşamamalı. Sen mesela bir kapıcı yapıyorsun kapıcılar başlıyor, şoför yapıyorsun şoförler başlıyor. Keyfin kaçıyor tabii o zaman da… Hoşgörü yok. O hoşgörü kalktı artık. Bir şey önersen ‘Olur mu lan öyle şey’ muhabbeti var yani…

* Tokat Erbaa’da kurduğunuz bir radyo varmış…
92-93… Şu anda ülkenin yayıncılıkla ilgili problemleri var ya. Ben hepsini yaşadım o zaman. Tecrübeliyim. Konservatuvarda okuduğum için ‘Bon Jovi, Pink Floyd çalalım’ diye açtık.

* Sermayeniz neredendi?
Abim bir gün bir avuç bilezikle geldi. Yengemin bileziklerini almış. Kayseri’ye gidip verici aldık. Hazır vericiler vardı. Adamın biri laboratuvar kurmuş, kendisi yapıyordu… O da ayrı bir hikâyeydi…

* Siz radyoda tam olarak ne yapıyordunuz?
Ben sunuyordum. Böyle programlar falan yapıyorduk. Sonra abim geldi, ‘Engin parayı nereden kazanacağız?’ dedi. Ben de konservatuvardayım ama bir yandan da Erbaa’nın çocuğuyum yani, kulaktan dolma bilgilerim var; ‘Reklam alacağız’ dedik. ‘Fabrikalar var onlar bize reklam verir’ diye düşündük… Gittik tabii, ‘Yok! Neyin reklamı?’ Tepkiler böyle. ‘Bizim zaten sattığımız mal belli ne reklamı yapacağız?’ diyor adam…

* Ne fabrikasıydı bu?
Kiremit!

* Erbaa’da Pink Floyd ve Bon Jovi çalan radyonuza kiremit fabrikasından reklam almaya çalışıyordunuz yani. Sonra?
Bizim plan tutmadı, reklam gelmedi. Bu arada radyoya yandan istekler geliyordu…

* Yandan?
Yani yandaki apartmanlardan, kağıda isteklerini yazıp getiriyorlar… Abim bunun üzerine ‘Paralı istek yapalım’ dedi; küçük bir paraya istek çalmaya başladık. Kral TV’yi 1992′de biz kurduk yani… (Gülüyor)

* Nasıl devam ettiniz?
İstekler patladı. Radyo bir anda ‘pinkflayt’tan Ferdi Tayfur’lara, Orhan Gencebay’lara geldi. Arabesk bir kanala döndü. Sonra bu işte para var diye Erbaa’da dört beş radyo daha kuruldu ve hepsi tek tek battı!